" بنام اهورا " " سه گانه " قبل از انقلاب 57 ، تو خاندان ما (پدری و مادری) ثبت تصویر از اعضای خانواده خیلی مرسوم بود، توی خونه ی ما هم بچه هایی که قبل از انقلاب متولد شدن و دوران کودکی شون به همون زمان مختص میشه عکس های زیادی دارن، ولی ما ! مایی که بچه ی انقلاب هستیم و کودکی مون از دوران جنگ گذر کرده اصلن هیچکس به فکر ثبت تصویر ازمون نبود! تعدادی مختصر عکس از دوران کودکی من (مازیار) وجود داشت که البته به جز چند عدد مابقی مفقود (ربوده) شدن، از دوران نوزادی خودم هیچ عکسی ندیده بودم، تا وقتی که تو سنین اوایل نوجوانی ام در آلبوم خونه ی خاله ام برای نخستین بار به دو

یلدا را کعبه ای ست بر بلندای دره ی فروغ .مازیار.

به خشنودی پروردگار همیشه عقیده داشتم و دارم که آدمها باید نو شدن و تازگی رو همواره تجربه کنن و برخی سنت های سرزمین و نیاکان رو که فلسفه ی محکمی دارن و مثل ستون هایی تاثیر گذار در بنای فرهنگی مون هستن رو حفظ کنن و در برخی دیگه نو آوری ایجاد کنن و یا مطابق زمانه و برای آینده در زمان دانه های تازه ای بکارن، چند سالی هست که برای من سپندارمزگان (5 اسفند) روز ارزشمندی شده و با رخدادهایی شخصی فلسفه ی این روز برام کمی واضح تر شده، امروز 5 اسفند 94 روز سه سالگی ام هست، سه سال پیش در حدود همین تاریخ برای تولدی دوباره و پاک شدن به کمپ رفتم ، در مدت 21 روز در محیط

" جان سپردن در راه حق" از نگاه من: اگر در مسیر کمال به حق رسیده باشم برای بیان اعتقاداتم هیچ ترسی نخواهم داشت و هر زمان جان خود را نیز در راه عقیده ام خواهم داد، ولی این بدین معنا نیست: که اگر زمانی قدرتمند شده باشم برای گسترش اعتقاداتم جان دیگران را بگیرم، دیگرانی که راهم را نمی پسندند بدین مفهوم است که: اگر روزی برسد که بدانم برای بیان عقیده ام جانم رااز دست خواهم داد و راهم متوقف خواهد شد هرگز در بیان حق سکوت و یا تقیه نخواهم کرد، زیرا که حق هرگز مردنی نیست و راهش در جهان تنها یکی ست..مازیار.